Heb je ‘m al? Heb je ‘m al gezien? Of ben je er zelf al een …

Ongetwijfeld ken je de tamagotchi nog. Een Japanse vinding uit 1998 dat bestond uit een kleine ovale computer aan een sleutelhanger. Bij de start kwam er een ei en door op de verschillende knopjes te drukken kwam het ei uit. Het beestje moest vervolgens op tijd eten, drinken, verschoond worden en zelfs een knuffel in een spelletje telde mee. Miljoenen tamagotchi’s zijn verkocht.

En wij als volwassenen vonden het eigenlijk maar onzin. Totdat je verzocht werd om even op je kind z’n tamagotchi te letten en het dan vergat. Nou dan kwam je er wel achter dat het geen onzin was.

Het grappige is dat ik tegenwoordig eigenlijk alleen maar mensen met ‘tamagotchi’s’ zie, en dat in de vorm van een smartphone. De hele dag kijken ze ernaar, moeten ze kennelijk op knopjes drukken en interactief bezig zijn. Bang zeker dat hun tamagotchi anders doodgaat.

Of is het juist omgekeerd. Zijn ze bang als ze zelf even een moment geen sms, WhatsApp, Like, Your Turn, Wordfeud, of een ouderwets emailtje, of nog ouderwetser een telefoongesprek krijgen, dat ze zelf doodgaan? Ik zat vandaag in een bespreking met een persoon die tijdens het gesprek voortdurend naar zijn scherm zat te kijken of hij niets miste.

Volgens mij heeft hij in ieder geval een interessant gesprek gemist en heb ik naar een tamagotchi zitten kijken die werd opgeladen door zijn smartphone…