Zwaar teleurgesteld kwam hij het bad uit en iedereen snelde naar hem toe om steun te bieden. Op een bepaald moment hoor ik hem hardop zeggen ‘Wat heb ik eraan dat ik mijn best hebt gedaan, ik heb mijn limiet niet gehaald!” Een enorme waarheid. Heb je ooit een winnaar gehoord die trots melde dat hij zijn best heeft gedaan? Je best doen, zijn woorden voor de verliezer.

Ik moet hier altijd aan denken als ik in een zakelijke omgeving mensen hoor zeggen dat ze ergens hun best voor zullen doen. Dit is namelijk niet genoeg, want met alleen je best doen ga je je doel niet halen. Het is eigenlijk net zo’n vage bewoording als ‘ik hoop dat het lukt’ of ‘ik zal het proberen’. In feite zijn dit geen toezeggingen iets te zullen doen.

Het lijkt wel een soort jargon geworden in onze zakelijke omgang. Maar met vaagheden creëer je geen commitment, geen enthousiasme en zeker geen drive om gezamenlijk voor een doel te gaan. Als je iemand hoort reageren met dit soort formuleringen denk dan niet dat het gaat lukken. De persoon in kwestie is of totaal niet zeker van zijn/haar zaak en weet eigenlijk dat het niet gaat lukken, of is totaal niet gemotiveerd om alles in het werk te stellen dat om de opdracht te volbrengen.

Goed moment om jezelf af te vragen of je wel voldoende voeding hebt gegeven aan het belang van het verzoek. Laat de opdracht dan niet simpelweg achter bij degene in het vertrouwen dat het ‘wel’ gaat lukken. Start de briefing opnieuw en zorg voor een activerende insteek waarbij je het algemeen belang, dan wel belang vanuit die betreffende persoon, als uitgangspunt neemt.

Slaat het enthousiasme alsnog niet aan, kijk dan of je een andere persoon voor deze opdracht kunt inschakelen.

Althans dat lijkt maar zo. Want op een bepaald moment sta je voor een verkeerslicht en wie staat er naast je? Jawel de bumperklever. Enigszins geirriteerd, maar ook met een voldaan gevoel kijk je naar de bestuurder, die natuurlijk wegkijkt. Zo vriend, dat gehaast heeft je dus niets opgeleverd.

Dit is ook heel herkenbaar in ons dagelijkse werk. Hoe vaak ben je niet gehaast met iets bezig en kan je het vervolgens overdoen omdat er fouten in zitten? Hoe vaak pak je snel je spullen in om weg te hollen en moet je terug omdat je iets essentieels vergeten bent? Hoe vaak pak je even snel iets te eten en knoei je waardoor je tijd kwijt bent om dit schoon te maken? Zo zijn er tal van voorbeelden te noemen.

Het punt dat ik hierbij wil maken is een eenvoudige; als je iets snel wilt doen moet je de tijd nemen. Tijd om na te denken hoe iets het beste kan worden aangepakt. Tijd om de juiste voorbereidingen te treffen. Tijd om mogelijk anderen te vragen om je te ondersteunen. En vervolgens doe je in de resterende tijd efficient hetgeen moet gebeuren. Zonder correcties, zonder irritaties en naar volle tevredenheid.

Mensen zeggen dan vaak ‘ja, maar ik had geen tijd’. Dat is natuurlijk onzin, want als het mis gaat word je vervolgens wel gedwongen om extra tijd te nemen voor het herstel. Met alle negatieve gevolgen als een slechte beoordeling, minder waardering, tot bijkomende kosten aan toe.

Dus als je iets moet doen: neem er de tijd voor, dan gaat het een stuk sneller.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Olifantengedrag vertonen

Die olifant in de porseleinkast dan. Het zijn vaak degenen die de veranderingen overenthousiast omarmen die het grootste gevaar vormen. Zij lopen te snel van stapel, zonder tact en gevoel jassen zij de veranderingen er van de ene op de andere dag door, zich al dan niet bewust van de kwetsbaarheid van de materie. Het uiteindelijke resultaat is dat hun olifantengedrag anderen afschrikt en er minder vertrouwen is in de veranderingen. Deze hindernissen, valkuilen en voetangels binnen de organisatie zelf moeten onder ogen worden gezien bij elk internal branding en verandertraject. De mens is namelijk de grootste kritische factor. De wijze waarop hiermee wordt omgegaan is mede bepalend voor het succes van het traject.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Je formeel opstellen

Veranderingen zijn effectief dwars te bomen door een formele opstelling. Een soort stiptheidsactie eigenlijk. Je weigert dingen omdat ze niet strikt volgens de regels zijn, verschuilt je achter de restricties van je functie en de regels zoals het moet worden gespeeld. Je zal nimmer eigen initiatief ondernemen en elke dag is er om vijf uur stipt weer de ‘redding door de bel’.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Fouten vieren

De koningen van het negativisme genieten van alles wat er in het kader van de voorgenomen veranderingen mis gaat. Fouten die zij signaleren laten ze voortbestaan en als deze zijn uitgegroeid tot grote fouten met grote gevolgen, zijn zij degenen die zeggen: zie je wel, ik heb het altijd wel gezegd.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Onbereikbaar zijn

Als ze het je niet kunnen vertellen, kun je er niet op reageren, kun je er niets aan doen… is de strategie van het onbereikbaar zijn. Mobieltje uit, niet reageren op berichten en mails, besprekingen overslaan en als laatste middel de ziekmelding. Onbereikbaar zijn is een slimme strategie om veranderingen tegen te gaan zonder dat men je ergens iets kan maken.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Lucht verplaatsen

Tijdens veranderingen lijkt het wel of sommige medewerkers zich met extra overgave op het werk storten. Druk druk druk! Dat lijkt maar zo, want vaak is dat harde werken niet meer dan een hoop lucht verplaatsen en wordt er in feite een muur opgeworpen. Geen tijd en geen aandacht voor het proces en voor het werk dat eigenlijk gedaan moet worden. Briljant want ook de omgeving krijgt het beeld dat deze medewerkers vooral met rust gelaten moeten worden, omdat het anders echt helemaal mis gaat.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Sfeertje creëren

Openlijke strijd tegen veranderingen voeren is niet slim. Veel beter is het om vaak bij collega’s te klagen en een negatieve sfeer te creëren. Een roddeltje hier, even stoken daar en alles met het doel om de collega’s langzaam maar zeker tegen de veranderingen te mobiliseren. Hoe meer tegenstanders, hoe meer tegenstand, dat is in ieder geval gegarandeerd.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Vertragen

Doodmoe word je van ze, degenen die altijd eerst nog even een pen moeten zoeken, snel een sigaretje moeten roken of een mailtje versturen. Men is al blij als deze persoon zich meldt tijdens een overleg… En dan… tijdens vergaderingen lange tijd uit wijden over niet ter zake doende onderwerpen. Rekken en trekken en de boel vertragen is het enige doel en zoals bekend is vertraging een gevaar voor het succes van elk traject.

Bewust of onbewust wordt een stille maar o zo effectieve guerrillastrijd gevoerd, gebaseerd op een twaalftal tactieken. De remmers, volgers, kat uit de boom kijkers, formalisten, positivisten, onrustzaaiers, mistmakers en non-coöperatieven in uw organisatie, die elke verandering kunnen maken en breken… Herkent u hun stille guerrilla-tactieken?

Verwarring zaaien

Informatieverstrekking is belangrijk. Wie een traject echt in de wielen wil rijden zorgt ervoor dat informatie slecht, onvolledig of te laat doorkomt. Belangrijke mails worden aan het einde van de dag verstuurd, informatie wordt niet rechtstreeks maar via tussenpersonen verstrekt en bestanden en dossiers worden verkeerd weggeschreven of onvindbaar opgeborgen. Onduidelijkheid, ergernis en vertraging in de veranderingen, dat zijn de opbrengsten van deze geslepen tactiek.